Plener w Kijanach miał w sobie coś z podróży do innego wymiaru – niby blisko, a jednak krajobraz, architektura i atmosfera tworzyły zupełnie nową opowieść. 

Miejscowość Kijany kojarzy się przede wszystkim z pięknym zespołem pałacowo-parkowym rodziny Sobieszczańskich – neorenesansowy pałac z przełomu XIX i XX wieku góruje nad wsią i dodaje jej charakteru. To miejsce, gdzie historia przeplata się z codziennością – pałacowe mury kryją dawne opowieści, a park otwiera się jak gotowa scenografia dla malarza. Nic dziwnego, że część uczestników pleneru właśnie tu znalazła najwięcej inspiracji, badając grę światła na starych murach czy miękki rytm alei drzew.

Kijany to także okolica pełna kulturowych śladów – niedaleko znajdują się Kośmin z dworkiem Marii Kuncewiczowej czy Łęczna z zabytkami dawnej wielokulturowej społeczności. Te miejsca rozszerzały perspektywę pleneru – przypominały, że pejzaż to nie tylko natura, ale też pamięć ludzi, którzy przez wieki go kształtowali.

Codzienność plenerowa miała swój rytm: poranne poszukiwanie najlepszego punktu widokowego, godziny pracy w ciszy, tylko z szumem drzew i śpiewem ptaków, a potem wspólne rozmowy i żarty. Każdy dzień kończył się nowymi szkicami, obrazami i historiami – od drobnych przygód w terenie, po odkrycia kulinarne i spontaniczne dyskusje o sztuce, które nierzadko przeciągały się do późnej nocy.