Plener w Celejowie był spotkaniem sztuki z miejscem, które samo aż kusi, żeby je malować. Artyści z grupy 1/14znaleźli się w otoczeniu lessowych wąwozów, miękkich wzgórz i pól rozciągających się po horyzont. Ten krajobraz ma w sobie rytm i dramaturgię – światło ślizgające się po zboczach potrafiło w ciągu godziny zmienić nastrój obrazu z lirycznego w niemal monumentalny.

Celejów to jednak nie tylko natura. To także przestrzeń pełna śladów historii i kultury. W sąsiedztwie znajdują się renesansowe zabytki Kazimierza Dolnego, ruiny zamku w Bochotnicy, kościoły i kapliczki rozsiane wśród wąwozów. Każde z tych miejsc stawało się punktem odniesienia – czasem inspiracją do szkicu, czasem do rozmowy o tym, jak przeszłość osiada w krajobrazie niczym kolejna warstwa farby.

Dni mijały intensywnie – raz w skupieniu przy sztaludze, raz w ruchu, podczas spacerów po wąwozach, które same wyglądały jak naturalne rzeźby. Wieczorami w rozmowach przewijały się pytania o granice malarstwa pejzażowego – czy oddajemy tylko widok, czy też emocję miejsca?

Nie brakowało także chwil lżejszych – wspólnych posiłków, wymiany anegdot i drobnych przygód, które nadały plenerowi smak i charakter. Ta mieszanina powagi twórczej i codziennej radości sprawiła, że Celejów zapisał się w pamięci nie tylko jako miejsce pracy, ale też jako przestrzeń spotkania sztuki, kultury i ludzi.